Velden vol koolzaad
kleuren het landschap geel, op
weg naar het zuiden.
5 mei, de reis naar St. Jean Pied de Port, het beginpunt van de Camino Francés
Het is kwart over vier als de wekker afgaat. De rugzakken staan ingepakt klaar en gisteravond hebben we al een douche genomen. We nemen een vlugge kop koffie en dan is het tijd om afscheid te nemen. Een slaperige dochter sleept zichzelf uit bed om ons uit te zwaaien. We knuffelen kater Willem, die onrustig voor onze voeten drentelt. Hij voelt dat er iets te gebeuren staat.
Even later staan we op straat. Het is nog donker en het enige geluid komt van de ontwakende vogels. We wandelen naar de halte van de nachtbus, want de metro rijdt nog niet. Het is een raar gevoel dat we hier 6 weken lang niet meer de straten zullen bewandelen.
De nachtbus verschijnt precies op tijd en brengt ons in minder dan 20 minuten naar het station. We zijn ruim op tijd om de Thalys luid toeterend het perron op te zien rijden. Best indrukwekkend. Andere keren stond hij altijd al klaar op het perron.
We installeren ons. Ik voel dat ik begin los te laten. Ik heb alles thuis zo goed mogelijk geregeld, de rest is aan de kinderen die achter zijn gebleven.
De Thalys zet zich in beweging. Nu is de reis echt begonnen. André doet zijn oordopjes in en trekt zich terug in zijn wereld van muziek. Ik staar gedachteloos uit het raam. Ik heb weinig geslapen en het is lekker om alleen maar een beetje te zitten.
Voor ons zit een gezin met vier kinderen. Het jongste kind, is een jaar of drie en draagt de mooie naam Carter. Hij kijkt om een hoekje en vertelt ons dat hij naar Parijs gaat. Het is een heel lief jongetje. De hele weg zitten hij en zijn broertjes en zusje zoet te spelen. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt.
De reis verloopt voorspoedig. De thalys brengt ons in iets minder dan vier uur naar Parijs waar we ruim de tijd hebben om over te stappen naar Gare Montparnasse. De trein die ons naar Bayonne gaat brengen vertrekt pas om 12:10, dus hebben we zelfs nog tijd voor een heerlijk koel biertje op een terras voor het station. Nu komt het echte vakantiegevoel over ons. De zon schijnt en thuis lijkt ineens heel lang geleden.
De trein naar Bayonne is een TGV. Toch is het nog een heel eind rijden. Ook nu vult de coupé zich met kindergeluiden. Alleen Marc met wie we nu het compartiment delen is een stuk luidruchtiger dan Carter en zijn oudere zusje heeft haar handen vol aan hem.
Toch verloopt ook dit stuk van de reis vlot en om 17:10 zijn we in Bayonne. We kopen kaartjes bij het loket en dan is er weer tijd voor een biertje. Ook nu zitten we heerlijk in de zon en genieten we volop van de eerste uren van onze vakantie.
Tot mijn verbazing is het karakteristieke houten boemeltje dat de pelgrims alle andere jaren naar St. Jean Pied de Port bracht ingewisseld voor een luxe uitvoering in de stijl van de TGV. Hij zit wel net zo propvol met pelgrims, die zitten, hangen en staan omringt door hun rugzakken. Hier worden de eerste contacten gelegd. Wij wisselen een paar woorden met twee jonge Duitsers en een vrouw uit Oostenrijk die ons, als ervaren pelgrims de oren van het hoofd vraagt. Het is een heel apart sfeertje in de trein, die nog wel op ieder station stopt net als zijn voorganger.
Bij het pelgrimskantoor krijgen we te horen dat dit een absolute topdag is wat de aankomst van pelgrims betreft. Wij krijgen een adres van een herberg iets aan de rand van St. Jean Pied de Port. Het blijkt een prima accommodatie, want we hebben een klein kamertje voor ons alleen en dat is een zeldzaamheid op de Camino, behalve als je voor veel meer geld een hotel of hostal neemt.
We besluiten de dag met een korte avondwandeling over de stadswal, die mooi verlicht is. De nacht is helder en de maan schijnt. Dan is het echt tijd om ons bed op te zoeken. Morgen willen we om 6:30 vertrekken voor de zware tocht over de Pyreneeën.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten